امروز رفته بودیم تشیع جنازه ی یکی از آشنایان دور که جوانمرگ شده بود.

ما با موسیقی بزرگ می شویم و میمیریم . و حتی در هنگام مرگ هم با موسیقی ای از نوع غمگینش با دنیا وداع می کنیم .

در بین مردم ما ( کردها ) رسم بر این است که با دهل و سرنا جنازه را تشیع و به خاک می سپاریم .معمولا رسم بر این است که کسانی که دهل و سرنا می زنند به کناری می روند و هنگامی که مردم دسته دسته به مراسم می آیند به استقبالشان می روند و دهل و سرنا می زنند . عده ای هم هستند که با ساز تنبور مراسم را برگزار می کنند.

پ ن : رسم سرنا و دهل به چَمَری ( چه مه ری ) معروف است .

پ ن : رسم سرنا و دهل را الان خیلی کم بجا می آورند و معمولا برای افراد جوانی که از دنیا می روند سرنا و دهل می زنند .

پ ن : یکی از بزرگان دسته ی دوم ( آنهایی که مراسم را با تنبور برگزار می کنند ) امر بر این کرده که دیگر مراسم تنبور زدن در مراسم سوگواریشان نباشد و پیروان هم اطاعت کرده اند .